Verleden week zondag heb ik een kindje gedoopt in de zondagmorgenviering in de Lourdeskerk. De zang was goed. Het koor had nieuwe liederen ingestudeerd. De moeder van het kindje vertelde op eigen wijze het verhaal van Noach. De kinderen die voor haar op de trappen van het liturgisch centrum zaten, zetten om de beurt olifanten, giraffen, beren in de ark. Na de doop gingen de kinderen naar de opvang, die speciaal voor hen geregeld was. Mooi vond ik, dat de ouders zelf gekozen hebben voor deze viering op de zondagmorgen. Hun kind werd immers opgenomen in de geloofsgemeenschap. Op zondagmorgen is die gemeenschap er ook echt bij. Althans, dat was het idee. Maar waar was de gemeenschap in deze viering? Er waren teleurstellend weinig parochianen aanwezig. Was het de Moederdag, de meimarkt of de kermis? Of had men gewoon geen zin om erbij te zijn? Mede doordat verhoudingen tussen oude parochies, werkgroepen en mensen door krimp op dit moment op scherp staan, komt duidelijker dan anders aan het licht dat ‘werkelijke gemeenschap’ in onze parochie soms ver te zoeken is. Het doet mij denken aan uitspraken van de apostel Paulus als hij geconfronteerd wordt met de verdeeldheid in de vroeg christelijke gemeenschap van Korinthië. De één zei daar: ‘Ik ben van Paulus’, een ander ‘Ik ben van Apollos’, een derde ‘Ik van Kefas’, en een vierde ‘Ik van Christus’, waarop Paulus zich vertwijfeld afvraagt ‘Is Christus dan verdeeld?’ ( 1Kor, 1, 12-13a). Komend weekend zingen we met Pinksteren in veel kerken weer het lied van de heilige Geest, die één maakt wat is verdeeld. Ik hoop dat dit geen holle woorden blijken te zijn, maar dat we onszelf ertoe zetten over oude grenzen heen te stappen; dat mensen van oude parochies, van werkgroepen over en weer, dat jong en oud toenadering tot elkaar zoeken, omdat we allemaal parochianen zijn van één en dezelfde parochie Franciscus van Assisië; gelovige mensen, die  er samen met anderen - onder moeilijke omstandigheden - het beste van proberen te maken. Dat is – geloof ik – in de Geest van Christus.

pastoraal werker Frank de Heus