Pastoor Andr+® Monninkhof (10)

André Monninkhof, pastoor

Sinds 1 juli 2010 mag ik werkzaam zijn hier in Twente. Op die datum benoemde de Bisschop mij tot pastoor van de parochie “Sint Jacobus de Meerdere” in Enschede. Met pijn in het hart heb ik toen de Achterhoek verlaten. Gedurende 10 mooie jaren mocht ik werkzaam zijn als pastoor in Ulft en omgeving (nu: parochie “De Verrijzenis”). Heel goede herinneringen bewaar ik aan de gemuudelijke omgang met de parochianen in de dorpen, waar ik toen – samen met mijn collega’s – als pastor mocht werken. De hartverwarmende contacten met de vele schutterijen en verenigingen in dat gebied zal ik niet gauw vergeten. De overgang naar een stad als Enschede was wel even wennen. Inmiddels ben ik er goed thuis. Het voelt ook wel als thuiskomen, midden in de ‘huiskamer van Enschede’, aan de Oude Markt. Enschede heeft als stad weer zijn eigen charmes: de vele jonge gezinnen die er wonen, de studenten, maar liefst 149 nationaliteiten en ‘last but not least” onze trots FC Twente. Bijzonder is ook, dat ik mag wonen in de pastorie, waar ook de priester Alphons Ariëns heeft gewoond. Als kapelaan heeft hij veel gedaan voor de arbeiders in de textiel en hun gezinnen; zij moesten toen (ruim 100 jaar geleden) onder moeilijke omstandigheden leven en werken. De pastorale en bestuurlijke samenwerking met de parochies “Maria Vlucht” te Losser en “Sint Franciscus van Assisië” in Haaksbergen voegt weer een nieuwe dimensie toe aan het werk van mij en van mijn collega’s. Op het eerste gezicht lijkt het, dat er een grote verantwoordelijkheid op mijn schouders komt te rusten. Maar deze last wordt een stuk lichter, als ik bedenk dat ik deze verantwoordelijkheid mag delen met mijn huidige en nieuwe collega’s, met wie ik in teamverband mag (gaan) samenwerken.

Ik ben 52 jaar (geboortedatum: 8 april 1961). Van origine ben ik Tukker. Wat heet: ik ben een echte “boeskool”.  Ik ben geboren en getogen in Oldenzaal. Mijn wieg stond aan de Duivelsdijk 101, in de wijk Zuid Berghuizen. Mijn doopceel bevindt zich in de Mariakerk/Onze Lieve Vrouw Tenhemelopneming, ook in de wijk Zuid Berghuizen. Sommigen van U kennen mijn vader wel: Herman Monninkhof. Zijn passies waren het klootschieten en de postduiven. Van de Losserse Klootschietersfederatie (LKF) en van postduivenvereniging  “De Reisduif” in Oldenzaal is hij geruime tijd voorzitter geweest. Op mijn Twentse afkomst ben ik trots: mijn huisnummer hier zal ik dan ook nooit vergeten.

Na de basisschool en mijn middelbare schooltijd aan het Twents Carmellyceum (Gymnasium-A) ben ik naar Amsterdam gegaan. Omdat ik in de krant altijd de verslagen van de rechtbank las vond ik dat ik maar eens rechten moest gaan studeren. Dit heb ik met veel plezier gedaan. In het voorjaar van 1985 ben ik afgestudeerd in allerlei sociaal-rechtelijke vakken. Mijn insteek hierbij was: ik ga niet voor NV’s en BV’s; de “grote heren”, die redden zich wel; maar ik wil met mijn kennis en ervaring graag de “kleine man” verder helpen.

Bijna aan het einde van de rechtenstudie vroeg mijn vader mij, of ik nu advocaat of pastoor wilde worden  Dat vroeg hij niet zonder reden, want ik was al die jaren een trouw kerkganger geweest. Ik kwam daar graag en voelde me er thuis. Mijn antwoord op zijn vraag was, dat ik pastoor wilde worden. Na eerst nog mijn militaire dienstplicht te hebben vervuld als schrijver op de compagniesadministratie van Bravo Compagnie 47 Pantserinfanteriebataljon in de Johannes Postkazerne in Havelte, ben ik daarom in augustus 1986 naar het Ariënskonvikt gegaan. Dit is de priesteropleiding van ons Aartsbisdom. Hier heb ik (samen met de andere priesterstudenten) acht jaar gebeden, gestudeerd, gewoond en geleefd. Onze theologiestudie deden we – samen met studenten die godsdienstleraar of pastoraal werker wilden worden – aan de Katholieke Theologische Universiteit Utrecht; de aanvullingen die nodig waren met het oog op het priesterschap kregen we in het Ariënskonvikt.

Na mijn afstuderen in 1994 kreeg ik mijn eerste pastorale benoeming als pastoraal werker in de Johannes de Doperparochie in Breukelen. Begin 1997 volgde de diakenwijding; op 11 oktober 1997 heb ik de priesterwijding mogen ontvangen. Tot eind oktober 1999 ben ik werkzaam geweest in Breukelen; hierna werd ik benoemd in de vier parochies van de cluster Ulft.

Mijn pastorale devies is: “God met ons”. Dit staat ook gegraveerd in de kelk die ik bij mijn priesterwijding van mijn oma heb gekregen. Ik geloof dat God met ons is, in wie we zijn, wat me mogen doen, wat we meemaken, wat we wensen en wat we hopen. Vanuit dit geloof leef ik en probeer ik als pastor ook mensen nabij te zijn. Het liefst doe ik dit aan een kopje koffie. Eerst maar eens even kennismaken en luisteren wie wie is en wat die persoon beweegt; vervolgens proberen om aan het levensverhaal van degene die je mag ontmoeten een gelovige duiding te geven. In die zin is pastoraat dus “uit het leven gegrepen”. Pastoraal begin ik dus altijd met de (Twentse) “vernem-stok”; hierna komt de herderssstaf.

In het kader van de pastorale profilering mocht ik in mijn vorige parochie (Ulft) het profiel diakonie behartigen. Dit is mij op het lijf geschreven, omdat ik als rechtenstudent al wilde opkomen voor mensen in een kwetsbare positie. Dit rechtvaardigheidsgevoel is mij eigen, geeft mij een drive en die drive die vindt je nu ook terug in mijn pastorale werk. Omdat ik priester ben, ben ik in mijn huidige parochie (Enschede), werkzaam in het profiel liturgie. Liturgie en diakonie vind ik perfect bij elkaar passen: Immers, met het luiden van de bel voor het einde Mis (“ite misa est”), begint pas het “echte werk”. Vanuit de ontmoeting met de Levende Heer in de Eucharistie mogen we de inspiratie, die we hierdoor mochten ontvangen, in de praktijk gaan brengen in ons eigen persoonlijk leven en in onze contacten met mensen om ons heen. Vieren (in de kerk) en dienen (in het leven van alledag) horen in mijn beleving dan ook echt bij elkaar; het één kan niet zonder het andere.

Zelfs in mijn vrije tijd komt het rechtvaardigheidsgevoel om de hoek kijken. Als jochie ging ik met mijn vader al mee naar de voetbal. Daar had ik meer oog voor de grensrechter – of hij wel eerlijk vlagde – dan voor de wedstrijd zelf. Daarom ben ik zo’n 28 jaar geleden zelf gaan fluiten. Dat doe ik nog steeds met veel plezier. Op de zaterdagmiddag mag ik actief zijn als jeugdvoetbalscheidsrechter. Dit is een hobby die me niet alleen lief en dierbaar is, maar ook een welkome ontspanning is na een week hard werken. Omdat ik als scheidsrechter ook in goede conditie wil zijn, train ik op dinsdagavond samen met andere scheidsrechters bij de Scheidsrechtersvereniging Enschede en Omstreken (SEO). De helft van mijn wedstrijden fluit ik in Enschede, de andere helft in de regio. Zo kom ik ook wel eens in Haaksbergen, bij HSC ‘21 en Bonifatius Boys.

Naast mijn werk in de parochie ben ik nog actief als nationaal geestelijk adviseur van de Nederlandse Katholieke Sportfederatie NKS en als kerkelijk rechter (buitenrechter) in de kerkelijke rechtbank van ons Aartsbisdom. Bij dit laatste gaat het vooral over het beoordelen van verzoeken van mensen die vragen of eerder gesloten kerkelijk huwelijk ongeldig kan worden verklaard.

Als het kan hoop ik nog enige tijd hier in deze streek te mogen blijven.. De combinatie van stad en dorp (platteland) als pastorale werksituatie vind ik wel aantrekkelijk. Wel zou ik het fijn vinden, als er ondanks grootschaligheid toch ook ruimte kan blijven voor pastorale nabijheid. Pastoraat immers kan niet zonder persoonlijke contacten. Een kopje koffie zal ik dus wel blijven drinken.

Ik wens U vrede en alle goeds.

Good goan. Loat m’r kuul’n, ‘t löp wa los !

Pastoor André Monninkhof, e: a.monninkhof@rkzuidoosttwente.nl, of t: 06-22786151

  • We worden niet bemind omdat we goed zijn. We zijn goed omdat we bemind worden. Ik geloof dat goedheid de basisconditie is en slechtheid de afwijking. Wij zijn gemaakt voor vreugde en goedheid.

    Desmond Tutu

© 2014 Franciscusparochie

Inloggen