Dijkman Margot (3) - kopie

Margot Dijkman, pastoraal werker

 

Kun je jezelf voorstellen? was de vraag aan mij,  Margot Dijkman, sinds 1 mei lid van het pastoraalteam van drie parochies die we samen “RK zuidoost Twente” genoemd hebben. In cijfers: In 1967 geboren in Den Bosch als oudste dochter en met mijn zusje in 1968 verhuisd naar Delden, waar een jaar later mijn broertje geboren werd. Ik heb er een heerlijke jeugd doorgebracht. Mede door familieleden, pastores en docenten die me nieuwsgierig maakten naar wat geloven betekenen kan, koos ik voor theologie. Niet dat ik in de kerk of op school een loopbaan voor mezelf zag weggelegd. Maar ik dacht: in minstens zeven jaar studeren zal ik toch kunnen ontdekken waar dan wel. Die jaren vlogen voorbij met boeiende vakken als exegese (bijbeluitleg), kerkgeschiedenis en moraaltheologie en af en toe doorbijten bij voor mij saaie of chaotische colleges van enkele filosofische vakken.

Een universitaire studie verdiept niet direct je geloof, was mijn ervaring. Wetenschap en punten halen, bleken vaak haaks te staan op de vraag naar wie God voor mij is, wat zin geeft, wat het verhaal van Jezus betekent in mijn leven. Over die vragen dacht ik na met leeftijdgenoten maandelijks in een groep geleid door Maristen. Daar werd ik geraakt door de verscheidenheid aan ervaringen van mensen die heel eigen verhalen vertellen over hun zoeken, hun twijfelen en soms even hun vinden. Zou pastoraat of onderwijs toch niet wat zijn? Ik ben beide stages gaan doen, op ‘mijn eigen school’ de Grundel en in een parochie, in Houten. Het was hard werken en ongelofelijk boeiend. Het was ook een tijd waarin ik merkte dat je al werkende minstens zoveel leert als in de schoolbanken…..

In 1995 begon ik in de sectie Neede in vier parochies als pastoraal werkster. Mijn eerste baan, hun eerste niet-priester. Het was wederzijds wennen. Maar ik kreeg van parochianen de tijd en het vertrouwen om te groeien in mijn werk. Ik mocht met mensen optrekken in belangrijke periodes in hun leven: rond geboorte, huwelijk, ziekte en sterven. Vaak woorden en gebaren zoekend die uitdrukken hoe hun verhaal aansluit bij dat van God met mensen. Kinderen ontmoette ik in koren, bij de eerste communie en vormselvoorbereiding. Ze daagden me uit hen serieus te nemen in hun geloven. Kinderen blijken heel wat te vertellen te hebben. Daarnaast dachten we in besturen en beraden na over welke richting we met de parochie opgaan of liever nog: op willen gaan. Hoe geven wij als geloofsgemeenschap vorm en inhoudt aan Jezus boodschap?

De veelzijdigheid van het werk maakt het voor mij heel boeiend en daarom koos ik in 2003 opnieuw voor een baan in het pastoraat in het toen nog op te richten parochieverband Wehl – ‘s Heerenberg – Didam, wat nu Gabrielparochie heet. Een nieuwe uitdaging geen vier maar dertien parochies en niet een maar drie collega’s om mee op weg te gaan. Het was de tijd dat we de opdracht kregen te werken aan samenvoeging en een bestuur. U weet uit ervaring wat dat teweeg bracht aan emoties en aan opbouwende kracht. Naast die uitdaging waren er de vele inspirerende ontmoetingen met mensen, jong en oud op kruispunten in hun leven.

En nu mag ik hier met u en met mijn collega’s wegen zoeken die wellicht anders dan voorheen, het evangelie keer op keer tot leven brengen. Ik reken op vele inspirerende, boeiende, opbouwende ontmoetingen, zoals ik de eerste weken al heb mee mogen maken.

Margot Dijkman, pastoraal werker.

e: M.dijkman@rkzuidoosttwente.nl

tel. 06-389 03 999

 

  • We worden niet bemind omdat we goed zijn. We zijn goed omdat we bemind worden. Ik geloof dat goedheid de basisconditie is en slechtheid de afwijking. Wij zijn gemaakt voor vreugde en goedheid.

    Desmond Tutu

© 2014 Franciscusparochie

Inloggen